W czasach kształtowania się państwowości Polski i Rusi dzieje ich pogranicza to kalejdoskop szybko następujących zmian. Tworzenie i przenoszenie granic oraz napływ i ścieranie się różnych oddziaływań. Zmienne losy tych terenów opisane w starodawnych księgach wielokrotnie omawiano, analizowano i dyskutowano nad ich przebiegiem. Jednak nie zawsze uczone dysputy dawały jednoznaczne wyniki. Dla archeologów najważniejszą kroniką tych terenów są ślady utrwalone w ziemi.

27 kwietnia br. w piwnicach Muzeum odbyło się uroczyste otwarcie nowej wystawy czasowej pt. "GDZIEŚ PRZY GRANICY... Pogranicze polsko-ruskie od X do XIV wieku". Prezentowana ekspozycja ukazuje trudny i burzliwy okres kształtowania się polskiej państwowości na wschodnich rubieżach, z niezwykłą mozaiką rodzimych tradycji przeplatających się z odmiennymi obyczajami i śladem różnorodnych oddziaływań kulturowych i etnicznych.

W niedzielny wieczór 1 kwietnia br. w przeddzień siódmej rocznicy śmierci Jan Pawła II w refektarzu Muzeum rozbrzmiały słowa wierszy Karola Wojtyły i wspomnienia o Jego życiu. Wszystko to za sprawą grupy osób, pod kierunkiem pomysłodawcy wydarzenia - Grzegorza Stefańczyka. W ten sposób przywołana została pamięć o życiu i twórczości Wielkiego Polaka.

Od 1 marca br. na parterze budynku Muzeum udostępniona została wystawa XIX-wiecznych map topograficznych Krasnegostawu i okolic. Na ekspozycji zaprezentowano 10 kopii map z lat 1801 - 1804., których oryginały przechowywane są do dziś w zbiorach Archiwum Wojny w Wiedniu.

Pierwotnie były one przygotowane na zlecenie Sztabu Generalnego i doskonale opisują obszar tzw. Galicji Zachodniej tj. terenów Rzeczypospolitej Obojga Narodów, które zostały przyłączone do Austrii w wyniku trzeciego rozbioru. Prace przygotowawcze i kartograficzne trwały kilka lat a wykonywał je zespół ponad 30 wojskowych kartografów pod kierownictwem pułkownika Antoniego barona Mayera von Heldensfelda. Odręcznie wykonano łącznie 275 kolorowych kart (arkuszy) w większości w skali 1:14400.

Jakie oryginalne nakrycia głowy nosiły czarownice? Na czym, oprócz mioteł latały na Łysą Górę? Co mają wspólnego wampiry z piłą do cięcia drewna? Czy istniały skuteczne sposoby ochrony przed zmorami? Na te i wiele innych pytań można uzyskać odpowiedzi oglądając najnowszą wstawę czasową, której uroczyste otwarcie odbyło się 7 lutego 2012 r.

Wystawa pt. "Strachy na Lachy. Wierzenia demoniczne w kulturze i sztuce ludowej" ma na celu przybliżenie widzom dawnych wierzeń w ich oryginalnej formie. Jest pierwszą tego typu realizacją w salach muzeum, bowiem oprócz ukazania wytworów sztuki ludowej prezentuje konkretne inscenizacje. Z cmentarza makowa ścieżka wiedzie do specjalnie zaaranżowanego wnętrza wiejskiej chałupy, skąd z kolei wychodzi się na pole, przy czym każdy z tych obszarów ma swojego demona. Przed domostwem można obejrzeć rekwizyty do odganiania gradowych chmur, zaś na tle burzowego nieba majaczą postacie na miotłach. Wiedźma, siedząc przy rozpalonym piecu przygotowuje magiczny wywar, a czarownica zastanawia się na czym polecieć na Łysą Górę.